Anasayfa / 2015 / Eylül

Aylık Arşiv: Eylül 2015

Üşücü Hareket Engellenemez!

Bir giyim tarzı, bir müzik türü, bir düşünür, bir müzisyen ya da bir siyasetçi üzerinden kimlik sahibi olmayı her zaman itici bulmuşumdur. Ergenlik yıllarımda bile böyle bir arayışım olmadı. Hiç Atatürkçü, Marksist, Gülenci ya da Süleymancı olmadım mesela. Hiç ülkücü bıyığı bırakmadım, hiç komünist parkası giymedim. Hiç rockçı gibi giyinmedim; lisedeyken, arkadaşlarımın aksine, falanca şarkıcının saçları uzun diye hiç saç uzatmadım. Ergenlik dönemim etrafı gözlemlemek ve gördüklerini aynen taklit eden arkadaşlarıma “ne yapıyor bu gerizekalılar?” bakışları atmakla geçti.

Aynı hissiyatı politik yönelimler için de paylaşıyorum ben. Bana hep itici gelmiştir bu: Birisi senin yerine bir şeyler düşünmüş, bunları kitaplaştırmış, sen aradan yüz yıl geçtiği halde bu fikirler için gençlik çürütüyorsun. Ortaya yeni bir şeyler koymuyorsun da hazırda olan görüşlerden birini seçip o görüşün “koyunu” olmayı tercih ediyorsun. Bunun adı da Marksizm oluyor mesela. Veya Atatürkçülük. Ya da İslamcılık. Adını sen koy. Benim gözümde bu -izm’lerin, -ist’liklerin hiçbirinin birbirinden temelde bir farkı yok. Kemalizm’in ya da Marksizm’in teknik olarak bir Belieber‘lıktan bir farkını göremiyorum mesela. Çünkü her iki durumda da sana pompalanan bir önder kimliği var, günün sonunda sen o “önderin” söylediklerini papağan gibi tekrarlar hale geliyorsun. Ortaya yeni bir şey koymak yok, en fazla var olanı eğip bükmek düşüyor sana. Kendine has bir kimliğin olmuyor, sen bir kişi üzerinden kimlik kazanmaya çalışıyorsun: “Marksistim, Beşiktaşlıyım, Ateistim, şuyum, buyum… Ha, bu arada, adım da Zeki.”

Devamını Oku »

Suç Ortağı Aranıyor!

Uzun zamandır yalnızım. Hayır, klasik anlamdaki yalnızlık durumundan bahsetmiyorum, sorunum bu değil. Arkadaşlarım da var, hayatıma giren çıkan insanlar da var. Fakat, bütün bu kalabalığın arasında sürekli olarak devam eden bir yalnızlık sıkıntısı yaşıyorum. Uzun süredir içinden çıkamadığım bir döngünün içindeyim. Saygı duyabileceğim birini bulamıyorum. Bulamadığım için üzülüyorum, sonra karşıma sevimli -ama aşık olamadığım- bir kız çıkıyor, kendimi zorlayarak onu sevmeye çalışıyorum ama bu her şeyi daha da berbat etmekten başka bir şeye yaramıyor. Sonunda hem onu üzüyorum, hem de kendimi.

Etrafında onlarca arkadaş olabilir, yüzlerce insanla ve yapılacak tonla işle çepeçevre kuşatılmış olabilirsin. Hiç yalnız kalmıyor, hiç yalnız bırakılmıyor olabilirsin. Ama bütün bu kalabalığın ve hengâmenin arasında bile etrafına dışarıya belli etmediğin bıkkınlık bakışları fırlatıyorsan, sen de benim gibi kendini yalnız hissediyorsun demektir. Herkesin nefret ettiği, kurtulabilse “oh” diyeceği bir durumdan kurtulduğunu zannettiğin halde asıl beladan kurtulamamışsın demektir.

İşte, uzun zamandır, ben tam olarak böyle hissediyorum.

Devamını Oku »

Tatile Gitmenin Anlamsızlığı Üzerine…

30 Ağustos tarihi beraber yolculuk yaptığım arkadaşım için uzun zamandır anlamlı bir tarih, tabii benim için de öyle. Hayır, Zafer Bayramı geyiğini demiyorum, ne alakası var?! Kendi içimizde ayrı bir önemi var 30 Ağustos tarihinin, çünkü her yıl o günü birlikte geçiriyoruz ve bunlar hep tesadüfen oluşuyor, genellikle de harika günler oluyor. 2011’de beni Madrid’e uğurladığı tarih mesela; 2012’de birlikte Kemer Inferno’da zıplayarak coştuğumuz, 2013’te Interrail’de kim bilir hangi şehirde olduğumuz, 2014’te Malta’da kim bilir hangi kızla salsa yapmaya çalışıp eğlendiğimiz tarih. Yıllardır hep bu tarihe böyle güzel şeyler denk geldi, isteyerek, planlayarak oluşturduğumuz bir şey de değil, geçen yıl tesadüfen fark ettik bunu.

30 Ağustos tarihlerinin bir başka anlamı da var. “Kemer sonrası depresyonu” (Post-Kemer depression) olarak literatüre geçirdiğim bir kavramı ortaya çıkartan bir gün aslında. Aynı zamanda bu yıl tatile çıkmamamın da nedeni olan bir kavram. Bu kavramın ortaya çıkmasının ardından bir yıl sonra aynı hissiyatı tekrar yaşamış biri olarak bu konuda oldukça doluyum. Peki nedir bu Post-Kemer depression? (Modern tıpta PKD olarak geçer. :() Nedir bu bilim dünyasına kattığım muhteşem artı değer? Ne anlama geliyor Amerikan Psikiyatri Birliği tarafından “adam haklı la, vay amg” şeklinde değerlendirilen bu olağanüstü yasa?

İzninizle hemen açıklayayım.

Devamını Oku »

Close
Beğensen ne güzel olur!
Bu sosyal medya hesaplarını takibe alarak blogun gelişimine katkı yapabilirsiniz.