OKUDUNUZ MU?

Kitap Yazmak ve Yazarlık Üzerine…

Mühendis olduğumu ve bilişim sektöründe çalıştığımı blogu yeni keşfeden biri değilseniz muhtemelen biliyorsunuzdur. Çocukluğumun büyük bölümü “bilgisayar kurtluğuyla” geçti ve çocukluktan beri hayalim bu işi yapmaktı. Kariyerimin bu yönde ilerliyor olmasından keyif almadığımı söyleyemem; her ne kadar çok çalışıyor olsam da, hayatıma ayıracak boş vakti ve enerjiyi henüz çok fazla bulamıyor olsam da para kazanıyor olmak güzel bir his. Düşüncelerimi yazıyor olmak, yaratıcılığımı kullanabiliyor olmak ise bambaşka bir duygu. İşte bu bölüm hayatımın bir başka yönü, bana asıl mutluluk veren taraf. Bilişim dünyasındaki kariyerim devam ederken, bir yandan burada ilişkiler ve hayatla ilgili cesur sayılabilecek yorumlar yapıyorum. Belki bir de kitap yazabilirim, bilmiyorum. Yazmaya yeteneğim var mı? Bunu da bilmiyorum. En azından iyi bir anlatıcı olduğumu söyleyebiliriz.

Devamını Oku »

Allah Belanı Versin Monopoly!

Bir hayat arkadaşına sahip olabilmek güzel bir lüks. İnsan kendisini “tamamlayacak” gibi duran birini tanımaya başladığında Monopoly’deki Get Out of Jail Free kartını çekmiş gibi heyecanlanıyor. “İşte!” diyor, “sonunda buldum onu!!!! Hayat, çok çektirdin bana ama işte şimdi ağzına sıçtım senin!!!1″ Ah be şampiyon, ah be. Ah be diyorum… Bütün o heyecanlanmalar boşa aslında, farkında değilsin. Gel, ben sana oyunun sonunu baştan söyleyeyim: Ne o kart seni hapisten çıkarabilecek, ne oyun sana Dolapdere’den başka bir yerde arazi verecek. Gideceksin, geleceksin ve sürekli aynı duvara toslarken bulacaksın kendini. 

İlişkilerin özeti bu: Tarabya’da varını yoğunu kaybettikten sonra sonra mal gibi 1-1 atıp Yeniköy’deki otelin üzerine bok gibi konmak.

Devamını Oku »

Üşü Artı Fatih Eşittir İktidar!

Takma isim kullanarak yazmaya başladığımdan bu yana sıklıkla sanal alemde “olmak istediğim kişi” olduğum üzerine eleştiriler alıyorum. Birisi çıkıp aynı şeyi söylüyor; cevaplıyorsun, haftasına kalmadan bambaşka birinden aynı eleştiriyi duyuyorsun. Kabak tadı verdi artık. Bir yerlerde ne zaman yazı yazıp içinde kendimi öven birkaç satır geçirsem ya da kendimle ilgili biraz uçukça bir şeyden bahsetsem (ki hepsi doğru!!!111) gelen yorumlar arasında mutlaka şunlara benzer bir şeyler duyar oldum:

– Eminm özl hytnda eziğn tekisndr burda byle anltmk kolay 😉

– Sallıosn kmse 18 aylkken okumayı öğrenemz 😉

– Gerçekte öyle olsaydın buralardamı gezerdin hıhı tabi 😉

“Hayır” diyorum, “Üşenen Adam sadece bir isim” diyorum, “o kişi yine benim” diyorum, “şu an kimliğimi açıklamayı bazı özel sebeplerden ötürü istemiyorum, yoksa ben var ya ben, ben aynen bunun gibi bi insanım tamam mı!” diyorum… Neler neler, ne cümleler. Yine de susmuyorlar, susmuyorlar, susmuyorlar. Aylar boyunca, Üşenen Adam’ın aslında Fatih olmadığı, hayali bir karakter olduğu eleştirisini insanlardan o kadar çok duydum ki, uzun zamandır kesin bir dille reddettiğim, “hiç olur mu öyle şey!” dediğim, dinlemeden yarıda kestiğim, gözlerimi kısıp bir elimle trafik polisi edasıyla dur ikazı yaptığım bu iddia için bugünlerde şu soruyu sormaktan kendimi alamaz oldum: “Acaba?”

Devamını Oku »

20 Ay Sonra…

Blogumu ilk günlerinden beri takip edenler var. 2012 yılında bir hevesle yazdığım ve sonrasında burada kaderine terk ettiğim ilk yazıyı saymazsak, ilk blog yazımı 20 Haziran 2013 tarihinde yazdığımı söyleyebiliriz. “Hesaplayan adam” olmak istemiyorum ama bu geçtiğimiz hafta sonu blogun 20. ayını devirdiği anlamına geliyor… Dile kolay, 20 koca ay! Bana daha dün gibi geliyor ama burada 1.5 yıldan fazla zaman geçirmişiz. Cümleyi birinci çoğul şahıs ekiyle kurdum, çünkü duygularımı, çıkarımlarımı, düşüncelerimi ve yaşantımı sizlere anlatarak geçirdiğim bu 20 ayın hepsine benimle birlikte sizler de tanıklık ettiniz. Bunun için, blogumu okuyan, Ekşi yazılarımı ve ask.fm hesabımı takip eden, yazılarımı arkadaşlarıyla paylaşan ve -düşüncelerimiz tam olarak uyuşmasa bile- benim ne yapmak istediğimi anlayabilmiş olan herkese bunun için şükran borçluyum. Her Üşü takipçisine hayatıma eşlik ettiği için teşekkür ediyorum… İyi ki varsınız.

Devamını Oku »

İyi Bir Çocuk Olup Şirinler’i Görebilmek Başarı Mıdır?

Dershane hocaları, rehberlik öğretmenleri, kişisel gelişimciler… Psikologlar, image maker’lar, profesörler, doçentler… Kitap yazan CEO eskileri, astrologlar… Evrenle mesajlaştığını iddia eden çeşit çeşit insan tipleri… Hepsi farklı farklı konularda “uzman”laşmış insanlar olsalar da günün sonunda bütün bu insanların aynı kavram etrafında birleşip aynı şeyden ekmek yemenin çabasına girdiğini görüyoruz: Başarı. 

Yıllardır başarı kavramı omzumuzda bir yük olarak duruyor. Ailelerimiz bizden başarılı olmamızı bekliyor, çevremiz bizden gelecek başarılara aç. Hepsinden önemlisi başkalarının başarıları sürekli bizim önümüze çıkarılıyor, sürekli başkalarıyla kıyaslanıp duruyoruz.

Peki, nedir bu başarı? Gerçekten de istendiğinde elde edilebilir bir şey mi?

Devamını Oku »

Ailelerimiz Tarafından Anlaşılamamak Üzerine…

Okulu bitirdikten sonra babamın beni yanına çağırıp söylediği cümleyi unutamıyorum: “2 şey kaldı oğlum: İyi bir iş, iyi bir eş.”  “Ah be baba, ben nerdeyim, sen nerdesin” de diyemiyorsun ki adam böyle şeyler söylediğinde, he diyorsun, geçiyorsun. Adam öyle görmüş, öyle alışmış, doğru olarak onu bellemiş neticede. Ne benim evlilikle, bağlılıkla ilgili düşüncelerimden haberdar, ne hayatımda birinin olup olmadığından, ne de ideallerimden. 2014’te yaşamıyorlar ki. Hayır, anlatsan, “baba zaten hayatımda biri var” desen, bu sefer “getir bir görelim” diyecek, kızı müstakbel gelin tribine sokup el öptüre öptüre gezdirecekler evin içinde leş gibi. Bluzla muluzla tanıştığım, Starbucks’larda buluştuğum, beraber kırmızı şarap yudumlayıp Doğu Avrupa sineması hakkında atıp tutuştuğum caanım kızı iki dakikada Türkmen beyi eşine çevirecekler en yöreselinden. Yörük yörük dolandıracaklar kızı evde. “LANET OLSUN SUSUUUN!!” diye bağıracaksın içinden ama bir şey de söyleyemeyeceksin kırmamak için. Öylece hürpletilecek Türk kahveleri, yenilecek kuruyemişler. Her gün yeni bir facepalm projesi gibi.

Yok baba, kalsın.

Devamını Oku »

Bilgisayar Mühendisi Olmak: Kendi Hayatımı Nasıl Yaktım?

Bilgisayarla ilk tanışmam 1996 yılında dayımın evinde oldu. Tanışma dediğim olay da iki tık Mayın Tarlası attırıvermekten ibaretti gerçi, büyütülecek bir şey yok yani. “Bilgisayar mühendisi olacağım” diye tutturmuştum, “bak Fatih, bu bilgisayar” dediler, iki tıkladık, mayın patladı, süklüm püklüm döndük eve. Bu kadar yani, hikaye bu. Babamın eve bilgisayar almayacağını bildiğinden ve konunun ilgimi çektiğini fark ettiğinden oyalanayım diye bir tane de bilgisayar dergisi hediye etti dayım evden çıkarken. BYTE dergisi. Kapağında “ActiveX1: Sır çözüldü” gibi bir şey yazıyordu derginin. “Aktivix ne amk” diye baktım kapağına mal mal, Mayın Tarlası oynamak istiyordum ben, aktiviks neydi amk, sikmişim aktiviksini, bilgisayar verin bana, oyun oynıycam ben diyordum içimden.

Sonra hayatımız oldu ActiveX.

*

Devamını Oku »

A Tipi ve B Tipi Kadınlar Konusunda Detaylı Bilimsel Analizler ve Türk Kadınının Jeopolitik Yeri

Önceki yazımda A ve B tipi kadınlardan bahsederek bu kadınların biz erkeklerin hayatında yarattığı sorunlara ve ikilemlere kısaca değinmiştim. Hayat tecrübelerimden yola çıkarak kaleme aldığım ve gelecek nesillere bir armağan olarak bıraktığım bu muhteşem eserde, açtığım yolda, gösterdiğim hedefte, homo sapiens sapiens kadınını gayet sade ve anlaşılır bir dille özetlemiş, günlük hayatımızdaki can yakan sorunları da bu çerçevede ele almıştım. Bu yazıyı yayınladıktan sonra, aldığım olumlu tepkilerin yanında, kadınları iki gruba ayırmam ve onları bu kadar basite indireyebiliyor olmam nedeniyle birtakım eleştiriler de aldım. Bu eleştirilerin bir kısmı haklıydı: Kadınlar ikiye ayrılacak kadar basit yaratıklar değildirler. Üzerinde biraz düşündüğümde bu eleştirilere hak verdim. Kadınlara sanırım biraz haksızlık yapmıştım… Onları elbette ki ikiye ayıramayız, bu çok yanlış.

Ama dörde ayırabiliriz.

Devamını Oku »

A Tipi Kadınlar, B Tipi Kadınlar

Aslında her şey ortaokulda bir kıza aşık olmamla başladı. 

İlkokulda dört sene özel okulda okudum. Türk ve İngiliz öğretmenlerden ayrı ayrı alınan İngilizce dersleri, bilgisayar laboratuvarında ders anlatımları, müze gezileri, serbest kıyafetle okula gitmeler, rahat bir psikoloji, servisle eve gitmeler gelmeler falan… Her şey güzeldi başlarda. Sonra babam çalıştığı firmadan ayrılınca (kovulunca) oraya devam edemedim, bizimkiler de beni mahallemizdeki devlet okuluna gönderdiler. MEB logolu, meşaleli iğrenç bir beyaz yaka ve mavi önlük. Hademe kıyafeti. Tam bir kültür uçurumunun ortasına düşmüştüm. Hayattaki ilk büyük depresyonumu da öyle yaşadım. Arkadaşlarımdan ayrılmış olmak yetmiyormuş gibi, sınıfta kalmaktan 19 yaşına gelmiş sakallı abilerle okumak, bir de üstünde cCc TÜRK OLMAK ÖZELDİR cCc tarzı yazılar olan kırık sıralarda 3 kişi oturmak zorunda kalmak çok ağır geldi bana. Her şeye rağmen bir sene sonra babam tekrar iyi bir iş bulur ve ben de okuluma geri dönerim diye umut ediyordum. Kırmızı Power Rangers kostümüyle, sis makinesi dumanlarıyla sınıfıma girmeyi ve sonra kaskımı çıkarıp arkadaşlarıma selam vermeyi hayal ederdim hep. Tabii ki bunların hiçbirisi olmadı, babam mühendislikle filan uğraşmayı bırakıp kendini apartmanın bahçesinde çiçek yetiştirmeye adadı ve ben sikimdirik okulumda taş savaşı yapan çocukların arasında onlara kendimi kabul ettirmek zorunda kaldım.

Başlarda yaşadığım uyum problemini aşmakta zorlansam da okuldaki kızların hep etrafımda dolaşmasıyla bunun üstesinden gelebildim. (Bu durum post-modern tıpta “yeni çocuk etkisi” olarak geçer.) Herkes 1. sınıftan beri birlikte okuyordu ve haliyle birbirlerinden sıkılmışlardı, ben birden gelince ilgi çektim ve bu ilgi de hoşuma gitti. Kimin gitmez ki?

Devamını Oku »

Anlam Yüklemek Üzerine…

Çocukluğumda sahip olmayı hayal ettiğim birkaç şey vardı. Bunlardan biri de, ben hayat yürüyüşümü sürdürürken bana yol gösterecek, bana ışık olacak, örnek olacak bir hocaydı. Kendimi bildim bileli, klasik müzik dinleyen, jazz konserlerine giden, yurt dışındaki önemli seminerlere katılan, akademik çevrelerde saygı duyulacak kitaplar yazan hocalarım olsun istedim. Ortaokuldayken liseye dair içimdeki en büyük hayal de buydu: ışıltılı hayatına imrenebileceğim, aşmış bir akıl hocasına sahip olmak. Bir James Moriarty. Ben bir yerlere gelmeye çalışırken beni yukarı çekecek bir adam görmek istedim hep etrafımda. Belki de sırf bu yüzden uğraşabildiğim kadar uğraşıp bir Anadolu lisesine girdim; oradaki çoğu öğretmenin 14 yaşındaki benden bile bilgisiz olduğunu fark ettiğimde ise okumaya dair içimdeki bütün heves bir anda söndü. Daha lise sıralarındayken tamamen kaybettiler beni.

Okul sıralarında gördüğüm, “yohlama gağdını arağızda dolandırıng” diye konuşan beyaz çoraplı matematikçi, “hocam Fatih mızıka çalıyormuş” denildiğinde “o kümesten tavuk bile çalamaz höhhehhehhe” diyen fizikçi ve türevlerini gördüğümde çok şeyden umudu kestim. Yıllar böyle umutsuz, durgun ve yıkıcı geçti benim için. Duruma alışmıştım gerçi, kabullenmiştim hayatımı. Ne yapacaksam kendi başıma, el yordamıyla yönümü bularak, kendi tırnaklarımla kazıya kazıya yapacaktım… Sorun değildi, yapardım.

Devamını Oku »

Close
Beğensen ne güzel olur!
Bu sosyal medya hesaplarını takibe alarak blogun gelişimine katkı yapabilirsiniz.